Boekenblog

Verzamelde gedichten

Vandaag stond een mevrouw voor de deur. Met een rugzak. Ik kom het boek halen. Daar was ik wel enigszins van ondersteboven. Ik was me van geen ophalen bewust. Welk boek ? Nou de Verzamelde Verzen van Jacqueline van der Waals. Ik zit meer dan 30 jaar in de boeken en ik heb nog nooit, van wie dan ook, verzamelde verzen verkocht.  Maar ik had u toch bericht dat ik het boek eerst in de opslag moest gaan halen. Ik zei halen, maar ik bedoelde zoeken. Ik wilde het niet te zwaar aanzetten. Dat bericht had ze niet gehad. Maar mevrouw, er is nog een ander probleem. Ik kan het boek niet vinden. Het boek is er niet. Haar gezicht betrok zodanig dat ingrijpen van mijn kant gewenst was. Maar mijn man is jarig. Wanneer ? Op 9 november. Om een eind aan deze ongemakkelijke situatie te maken, bezwoor ik haar dat ik het boek voor die datum voor haar zou vinden. Vanmiddag heb ik het gekocht. Voor ongeveer mijn verkoopprijs. Ik ga op deze transactie verliezen, maar ik wil geen huilende vrouwen met een rugzak in de voortuin.

Apeldoorn, 28 oktober 2016

 

Klopt dat wel ?

Het hoort blijkbaar bij de tijdgeest. Betwijfelen van dingen die je niet uitkomen of die je eenvoudigweg niet begrijpt. Er is veel ophef over de toevoeging van gemalen autobanden aan kunstgrasvelden. Het lijkt erop dat ze de gezondheid kunnen schaden. Lijkt me geen onredelijke gedachte. De Stichting Band en Milieu, wie verzint er zo’n naam, geeft in een radio interview aan dat er niets aan de hand is. Er zijn de dienstdoende spreekstalmeester geen verontrustende onderzoeken bekend.
In onze lokale krant staat een interview met twee mannen, zo te zien vader en zoon. Ze staan tussen een berg autobanden. Één van de mannen geeft aan dat je gemalen autobanden kunt eten. De voedingswaarde valt misschien tegen, maar verder niets aan de hand.
Een Amerikaanse presidentskandidaat geeft aan dat als hij niet wint, hij de uitslag niet respecteert. Dat hij al ver achter staat in de peilingen en dat hij niet goed wijs is, neemt hij niet in zijn oordeel mee.
Ik wil er maar mee zeggen, je gelooft wat je het beste uitkomt.
Ik werd vorige maand gebeld. Een beverige stem vroeg mij of ik geïnteresseerd was in een partij boeken. Volgens haar zeggen een partij van minstens 5.000 exemplaren. Toen ik aangaf dat ik dat vaker gehoord had, en dat we het vervolgens met een paar bananendozen wel hadden gehad, gaf ze aan dat alles beschreven was, en dat de teller op 5.000 stond. Ik vond het interessant genog om de boeken te gaan bezoeken. Bij aankomst bleek ook haar zoon aanwezig. Een bodybuilder zo te zien, in ieder geval geen lezer. Ze vertelden over de verzameling van hun overleden man en vader. Hij bleek een nogal fanatieke verzamelaar geweest te zijn. Hij wilde alles hebben over de Tweede Wereldoorlog wat in boekvorm was verschenen. Het huis was één grote boekenkast geworden. De boeken stonden niet alleen op de eerste, maar ook op de tweede verdieping. In het boekevak geldt de regel, hoe hoger de boeken, hoe lager de prijs. Toen we na de excursie aan de boeken weer in de woonkamer zaten, vertelde mevrouw dat ze haar man gevraagd had de boeken te prijzen. Dit onzinnige advies had hij opgevolgd. Hij had elk boek opgezocht bij Boekwinkeltjes, Antiqbook en Abebook. Bij meerdere aanbieders had hij de gemiddelde prijs genomen. Dat was vooral bij boeken die veel werden aangeboden, nog wel een werkje. Wat hij niet kon vinden ging hij zoeken op Marktplaats en op sites van veilingen. Voor een aantal boeken had hij lange telefoongesprekken moeten voeren met antiquariaten, die het natuurlijk ook niet wisten.
Er begon iets bij mij te dagen. Namelijk dat deze partij niet naar mijn overvolle opslag zou gaan verhuizen. Eigenlijk deed mijn bod er niet meer toe. Het was me de afgelopen 30 jaar nooit gelukt een partij boeken van wijsneuzen te kopen. De verzamelaar kwam tot een totaal prijs van 60.000 euro. Ze zeiden erbij dat ze dat veel vonden en dat zij er vanuit gingen dat ze dat niet zouden krijgen. Dat was ik met ze eens. Ik heb ze uiteindelijk 3.000 euro geboden. Veel geld in een tijd dat er een overschot aan boeken in de markt is. Ik kreeg een mailtje dat ze er vanzelfsprekend niet op ingingen. Ik had nog een verklaring kunnen vragen voor het vanzelfsprekende. Ik heb het niet gedaan. Ik heb ze succes gewenst. En die 60.000 euro. Ach, dat geloof ik natuurlijk niet. Niet omdat mij dat het beste uitkomt, maar omdat het zo is.

Apeldoorn, 23 oktober 2016

 

 


Zwolle

Het is 2 juni 2013. De temperatuur neigt naar boven de 15 graden. Het is de eerste zondag van juni, en dat betekent: Zwolse Boekenmarkt. Drie eerste zondagen van de maand zijn er weer grote boekenmarkten. In juli Dordrecht en in augustus Deventer. Daarna zijn we er weer vanaf. Belangrijker is echter het weer. Regent het wel of regent het niet. Moet de winterjas aan of is het korte broeken weer. Overigens ben ik een verklaard tegenstander van de korte broek, zeker voor de man. Naar mijn idee kan het niet zo warm zijn dat een korte broek nodig is. Enge harige benen moet je vooral achter de voordeur houden.

Het gaat een drukke dag worden. Volgens de regionale krant is er veel te doen in Zwolle. De opening van Museum De Fundatie, een wijn gebeurtenis en nog wat zaken die me ook heel druk lijken. De krant is er onduidelijk over. De boeken worden niet genoemd. Je kan niet alles hebben. Omdat ik er vanuit ga dat het ontzettend druk zal worden, lijkt het een goed idee om de auto in ’t Harde te zetten, en daar de trein te pakken. De trein is niet druk, en de binnenstad van Zwolle helaas ook niet. Ik krijg een déja vu gevoel. Niet van boekenmarkten maar van het pausbezoek aan Den Bosch en de start van de Tour de France ook in Den Bosch. In 1985 bezoekt Paus Johannes Paulus II onder andere Den Bosch. De gemeente zegt tegen eenieder die het maar horen wil, dat het vol wordt, overvol. Dat laten de potentiële bezoekers zich geen twee keer zeggen. Ze blijven massaal weg. Als de gemeente Den Bosch een leerling was, dan zou je zeggen: moeilijk lerend. De praktijk is erger. In 1996 start de Tour de France in Den Bosch. Hetzelfde doemscenario wordt weer uit de kast gehaald. De stad is hermetisch afgesloten. Alle bezoekers worden met bussen vervoerd. In mijn herinnering waren die opstapplaatsen voor de bus iets onder Nijmegen. Het bleek niet druk te zijn. Sterker nog, het was zo leeg dat parkeren op een paar meter van de finish best gekund had. U begrijpt het al. Het was niet druk in Zwolle. Angst is altijd een slechte raadgever.

Ik heb een aantal keren in Zwolle op de boekenmarkt gestaan. Het was altijd slecht weer. Volgens mij werd het ook per jaar slechter. In Zwolle was de omzet al snel geen criterium meer. Het ging er eigenlijk alleen maar om dat de boeken weer droog mee naar huis konden. Toen ik de laatste keer op de kopse kant van de markt een volle windkracht 5 op de kraam had, besloot ik niet alleen achter de kraam, maar ook voor de kraam zeilen te spannen. Hiermee was ik alle mogelijke omzet kwijt, maar ik zat lekker winddicht achter mijn kraam. Mijn overbuurman kwam mij na verloop van tijd vertellen dat de zeilen weg moesten. Hij had het idee dat hij was buitengesloten en omzet miste. Dat hij was buitengesloten klopte. Ik zou hem er in mijn kraam echt niet bij willen hebben. Of hij omzet miste was natuurlijk niet vast te stellen. Ik kom me bij zijn handel niets voorstellen dat op omzet leek. Hij meldde mij verder nog dat, als ik het niet deed, hij mij in elkaar zou slaan. Dat had ik nou ook weer niet voor mijn principes over. Ik heb de zaak ingepakt en ben vertrokken. Sinds die tijd is het weer tijdens de Zwolse Boekenmarkten veel beter.

Apeldoorn, 2 juni 2013

 

Website door Desto Media